Mijn naam is Monike, ik ben de oprichter van Eigenwijs IN Evenwicht en heb een rugzak vol met persoonlijke en professionele ervaringen, opleidingen en inzichten om uit te putten.

Monike Walraven heeft 10 jaar ervaring als coach en sociaal-juridisch begeleider met getraumatiseerde mensen. Zij werkte met jongeren die jong hun ouders verloren, mensen met een suïcidewens en ontheemden, en werkte op beleidsniveau. Zij is gezinscoach en yogadocent,  systemisch opgeleid (specialisatie jeugd en gezin), expert Hoogsensitivteit en Preventcoach ‘rouw en verlies bij kinderen’. Naast deze professionele ervaring brengt zij als sensitief mens, moeder, partner, reiziger en nabestaande doorleefde grote levensthema’s en emoties als groeikans mee. Via Eigenwijs in Evenwicht is ze te boeken voor lezingen, workshops, coaching en (familie)opstellingen.

Inspireren is voorleven

De maatschappij biedt voor alle mensen uitdagingen, ik nam ze als hoogsensitief mens.

Uitgevallen uit mijn eigen leven

Tien jaar werkte ik met getraumatiseerde mensen, stond ik naast clienten in het onrechtvaardige gevecht voor bestaansrecht tegenover vastgeroeste systemen, zowel sociaal als juridisch. Met bijzonder ontroerende resultaten. Alle delen van mij kon ik inzetten in de rijke en zingevende werkomgeving: de puzzelaar, de pitbul, de empatische, de uitdager, de strateeg, de netwerker, de outoftheboxer, de leergierige, de nieuwsgierige, de onderzoeker, de creatieveling, de delegeerder, de uitvoerder,de strenge, de zachte, de kapitein met overzicht, de miereneuker op detail, de initiatiefnemer, de ontdekker, de observeerder en de verbinder.

En ik vergat hersteltijd voor mezelf. Niet efficient, niet mogelijk door onderbezetting, niet nodig want ik krijg energie hiervan, geen optie want er hangt een leven van af. Uiteraard plande ik vakanties, saunadagen, leesuurtjes. Gepland. Niet afgestemd op wat ik  nodig had. Geen herstéltijd.

Na deze intense jaren overviel mij een neurologische ziekte  met onder andere een ernstige evenwichtstoornis en viel ik compleet uit. Na veel westerse artsen en behandelingen met te weinig resultaat, voelde ik dat een echte ommekeer nodig was. Een nieuwe balans. We vertrokken moedig en vol vertrouwn als gezin om een jaar in India te wonen. Yogatherapie en Ayurvedische therapie ondersteunden mijn herstel, de rollator kon ik achterlaten en de kinderen na twee jaar weer zelf naar schoolbrengen. (lees hier meer over dit deel van mijn verhaal in het Engels).

Voldoende hersteld werd ik naast ervaringsdeskundige ook professioneel opgeleid in deze oude wijsheden in het land van oorsprong en mocht ik via workshops en trainingen geven aan docenten in India.

Wat gaaf, maar hoe nam je die stap vanuit je gesettelde leven?

Uiteraard werden vooraf allerlei bezwaren op ons afgevuurd. Door onze persoonlijke omgeving (wat doen jullie de kinderen aan om hen weg te halen uit hun veiligheid en vrienden, naar een vies land), door onze eigen gedachten overtuigingen en angsten (wat als..) en door de maatschappij (leerplicht, koophuis).

Het omarmen van die veelheid, daarbij blijven, voelen. Elke emotie laten bestaan, maar inhoudelijk niet voor waar aannemen. Ook de bijhorende gedachten niet. Want je kan altijd kiezen.

Tegelijk de verbinding houden met mijn lichaam en intuitieve impulsen was onderdeel van mijn innerlijke koerswijzing, van nog meer mijn eigen pad gaan, van afdalen naar de diepste verlangens. De opleidingen tot systemisch opsteller  en mijn persoonlijke yogapractice hebben dit mede gewaarborgd.

Daarnaast was het niet alleen mijn keuze, maar ook die van mijn echtgeliefde en onze kinderen. We voelden allemaal een ‘ja’ diep van binnen en besloten te onderzoeken hoe we de richtingen bij elkaar konden brengen.

‘We doen alsof het al zo is, dat we gaan’. Dat hebben we neer gezet. En zo bleken alle praktische, emotionele en mentale dingen magisch op de plek te vallen. De reis was al wonderbaarlijk voordat we uberhaupt vertrokken waren naar India!

Mijn weg met hoogsensitiviteit

Na de dood van mijn geliefde 17 jaar terug, rouwde ik rauw. En kreeg ik een boek over hooggevoeligheid dat me nogal raakte. Door de maatschappelijke ontwikkelingen rondom dat thema de jaren erna, bleef ik er liever van weg, en zag ik mezelf zeker niet als hoogsensitief. Toen ik moeder werd tien jaar geleden, observeerde ik ons kind aandachtig. En zij observeerde mij. Vanaf dag 1 op een manier die de kraamverzorgster nogal opviel. En dat bleef. Haar snelheid in ontwikkeling (lopen, klimmen, praten, schrijven) bestond naast haar vertraging in sociaal reageren en de manier waarop ze tijd nam voor een veelheid aan onderwerpen. Haar genuanceerdheid, empathie en interesse in grote leventhema’s zoals oorlog en dood vanaf haar tweede vielen op. Ik deed een gedeelte van de opleiding psychologie, waaronder ontwikkelingspsychologie en bestudeerde allerlei opvoedingsvisies.

Hoogsensitiviteit kwam weer in beeld. Ondanks mijn allergie voor de term. Om dit wonderschone mensje te laten zijn wie ze is, paste het niet om die sensitiviteit maar onder te schoffelen. Het was namelijk prachtig. Na de geboorte van een tweede wondelijk sensitief meisje met enorme energie, was het onvermijdelijk om ook mijn eigen sensitiviteit aan te kijken. Door een artikel van Elke van Hoof en daarna de enorm bijzondere verdieping van Xandra van Hooff, Gave Mensen, heb ik hoogsensitiviteit volledig onderzocht, wetenchappelijk en ervaren, omarmd. Om daarna weer los te laten.

Want uiteindelijk ben ik gewoon een mooi mens.

En wil ik een ander mooi mens, jou, je team, je gezin, leren kennen als mensen en je inspireren.