Als je de bevriesreactie in je kind of partner, begrijpt, neem je hun zwijgen ineens niet meer persoonlijk als ‘negeren’. 

Ik weet nog precies wanneer het gebeurde. In een café op het Wilhelminaplein in Eindhoven. Ik zie hem nog op de kruk zitten waar ik naast stond. 

Tim en ik kennen elkaar een paar jaar en bewegen ons door de woelige wateren van relateren samen. We zaten op dat moment in een stevige trigger die nogal existentieel voelde. 

Ik wil heel graag ‘weer verbinden’ en probeer te praten en elkaar te begrijpen. Tim valt stil. Zegt niets, kijkt me niet meer aan, raakt me niet meer aan. Een patroon dat we aardig kennen en uitputtend voelt voor allebei. 

Mijn systeem schiet in urgentie (grote alarmbel richting doodsgevaar in het zenuwstelsel weet ik nu), dat het nú opgelost moet worden en we dus moeten praten. Zijn systeem schiet in shutdown (doodsgevaar in het zenuwstelsel weet ik nu) en weigert te praten.

Vanuit die biologie reageer ik rauw: 

‘Negeer me niet. Het hoeft niet perfect te zijn, maar zeg gewoon iets!’ 

En zijn reactie bracht een gigantisch inzicht. 

“Denk je niet dat ik nu heel graag iets zou willen zeggen?!’ 

Ineens voelt mijn hele wezen dat dat waar is. Deze realiteit kan ik binnen laten komen. 

👣

Dit moment was de basis van mijn feltsense van shutdown, de blanko, de leegte. 

Niet omdat ik daarna niet nog vaak geraakt werd en mijn biologie zei dat het levensgevaarlijk was deze ‘non-interacties’. Met hem, met later de kinderen, met vele anderen in mildere kleine varianten ervan. Want mijn bedrading – die zegt dat dit gedrag en deze staat van de ander voor mij levensgevaarlijk is –  is niet ineens weg. 

Maar er is wel een andere optie geopend in mijn brein en zenuwstelsel. Eentje waarbij het niet met mij of de liefde te maken had. Maar met de bedradingen op zenuwstelselniveau en dus de interactie mogelijkheden die we zagen. 

👣

De taal ervoor vond ik weer pas jaren later. Toen vielen de kwartjes rondom zoveel eerdere ervaringen als een klokkenspel. En zag ik ook de vele momenten van her-bedrading via andere ervaringen en inzicht en dus andere interacties. En gaf ik mijn wijze lichaam nog meer credit en ruimte. Want ons neurologische systeem is plastisch en verandert via andere ervaringen en eren van de felt-sense. Dat van mij, maar ook dat van hem en iedereen om ons heen. 

👣

Wij mensen inter-zijn. Altijd. Een beetje inzicht en herkennen van de menselijke werking, maakt dat we ons lichaam en onze fysiologisch bedrading en die van de ander kunnen laten bestaan.

En liefde (vaker) vrij kan stromen.