Back to the sea – Ik zing er vaak over in een mantra, de rivier die over land terug naar de zee stroomt. Tijdens het zingen zijn er meestal tranen van ontroering, geluk, erkenning. Van moederaarde die me draagt, terug naar de zee. Over de reis over land via rivieren en watervallen, terug naar de ocean. Niet over de zee zelf.  Ik ben de zee al.

Nu hier in Thailand, is er iets anders en herinner me de dagen hiervoor.

Hoe levend ik me bij aankomst in het regenwoud Kao Sok voelde, vol inspiratie en doe-kracht. Vol verwondering, stilte, zijnskracht. Voelbaar deel van de prana, de levenskracht om me heen. 

    En nu terug op het eiland Koh Tao, terug aan zee, is er niet zoveel. Er is niets mis, het is zelfs prachtig turquiose, te mooi om te bevatten en ik geniet van de zeewind. En de onderwater wereld is magisch. 

    Maar er komt (nog) geen sprankel, geen direct contact met het goddelijke. Het inter-zijn mist ik voor een deel. Of nou ja, het is er: inter-zijn met ‘nietsige-verre-vlakke-leegte-over-zee’.

    De meiden lijken blij hier en Tim is in zijn gelukzaligheid met yoga, adem en zitten aan zee. 

    Ik geniet van hun genieten. 

    En voel vandaag tegelijk eenzaamheid. 

    Het harde bed met alle nachten vaak wakker van de pijn, helpt niet mee.

    Net yoga op het balkon gedaan. Gehuild. Gelezen over ontwikkelings trauma. Nu met koffie, rug richting zee met zicht op de groene heuvelrotsen van Koh Tao. 

    Het eiland is in haar wezen prachtig. Maar al die witte mensen die, opnieuw, ook hier, overnamen …  ik krijg er buikpijn van. 

    De Thaise eettentjes zijn vervangen door wat westerse mensen wel willen qua menu (hamburgers, pizza, friet, sandwiches, niet-pittige Thaise curries), Thaise functionele zitplekken zijn vervangen door in de ogen van westerse mensen ‘mooi’ meubilair, er zijn zit-wc’s ipv hurk wc’s, overal echt overal staan bordjes met WiFi codes en het eiland is vol snel vermaak voor toeristen die in 3-5 dagen ‘alles gezien’ hebben.

    (En de grootste buikpijn heb ik nog niet eens genoemd, complexe slavernij-neigende inzet van birmese vluchtelingen door de hotel/duikschooleigenaren) 

    Dit komt vandaag heftiger binnen, want ik ben in rouw. In rouw omdat ik het regenwoud te vroeg achter moest laten. Ik was daar stromend open en nog niet klaar.

    Dus stromen nu juist de tranen en voel ik me ontheemd. En buitelen gedachten over bovenstaande door mijn ademhaling heen. Door de gedachten over ‘waarom het gevoel van de andere 3, die wel al terug naar de oceaan wilden, belangrijker is dan dat van mij’. En de tranen stromen ook door mijn glimlach om de emotie heen. 

    Terwijl ik dit schrijf komt lief op de kamer en ontstaat er een open emotioneel delen. 

    Over makkelijk of lastiger ruimte innemen. Over verschillende contexten voor inspiratie. Over het kunnen delen van rauwe stukjes rouw, ontheemding, transgenerationeel trauma en andere copingstrategieën. Mijn tranen blijven af en aan. In één woord zou het voor me gaan over: ont-vangen. 

    Niet (willen) vangen in gedachten of gevoel.
    Gewenst zijn, ontvangen voelen, met alles. 

    Er hoeft niets anders, niets opgelost. Deze rouw staat naast het genieten. 

    Natuurlijk doet het iets en zegt lief lief bij het eten ‘s avonds dat hij het moeilijk vindt dat ik het regenwoud zo mis en me hier nu niet open voel. Ook dat hoort erbij. 

    Door het te laten bestaan, zonder te weten hoe lang het duurt, er wel verantwoordelijkheid voor te nemen (voor het gevoel en voor de keuze (die ook ik nam) om terug te gaan naar zee) is het authentiek. Ook al voelt het niet-fijn. En kies ik in rouw open te staan voor het eiland en de schoonheid ervan.

    Op dag 3 ben ik geland door de rouw heen. 

    En kan het eiland ook mij weer vol met haar magie bereiken.