Mijn naam is Monike,  je levenslustige reisagent met een backpack vol persoonlijke en professionele ervaringen, opleidingen en eigenwijsheden om jou te leren kiezen voor je eigen levenslustige reis in en uit balans.

Inspireren is voorleven is mijn motto. Ook in welzijn, zin geven aan ervaringen en gebeurtenissen, voorbij mijn patronen gaan en ‘zijn met wat is’.  Mijn helpers? Mijn eigen evenwicht, krachtige intuïtie, wetenschap, oeroude tradities, relaties en vele reizen en ontmoetingen. Ik hou ervan jouw helpers, die van je klas of je gezin mee te ontdekken voor een levenslustig en zinvol leven van welzijn.

Monike Walraven heeft 10 jaar ervaring als coach en sociaal-juridisch begeleider van getraumatiseerde mensen, (na eerst 7 jaar werken als zakelijk reisagent). Zij werkte voor cliënten, medewerkers en op beleidsniveau. Zij is gezinscoach, ontregelaar voor volwassenen en yogadocent, systemisch opgeleid, expert Hoogsensitivteit en trainer/coach rond rouw en verlies, Naast deze professionele ervaring brengt zij als sensitief mens (lees hier) , moeder, partner, reiziger en nabestaande (lees hier) doorleefde grote levensthema’s en emoties als groeikans mee. Via Eigenwijs in Evenwicht is ze te boeken voor retraites, workshops, online programma’s, trajecten op scholen, opstellingen en verdiepende (of hemelhoge) 1-op-1 coaching. 

EEN LANGERE VERSIE 😉

Het was 2001 en ik geloofde dat ik alles wist, over mezelf, mijn geschiedenis, de wereld en mensen om me heen. Ik bepaalde wat er gebeurde in mijn leven. Nooit liet ik me tegenhouden door mijn fysieke (vaak gebrekkige) lichaam of mijn angst. Ik was sterk, met de blik op de toekomst en vuur in mijn donder kon ik de hele wereld aan. Ik reisde, feestte, had veel vrienden en een goede baan. Daarmee voelde ik me rijk. Onoverwinnelijk. En 100% in control. Althans, de meeste tijd dan. Ondanks heftige ervaringen, had ik het toch maar mooi voor elkaar. (Hoe voel jij dat?)

Maatschappelijke maakbaarheid
Ik geloof dat dit ook de kijk is van de maatschappij waarin we leven. Sterk zijn, is gewoon doorgaan. De boodschap van onze westerse wereld is dat je alles kunt worden wat je wilt. De maakbaarheid is groot. Ons individualisme lijkt hemelsbreed maar is in de meesten van ons diep gekaderd door de goedkeuring van de omgeving. De meningen van anderen voelen als waar. En hierdoor voelen velen zich onvrij, ervaren klem te zitten en komen zichzelf tegen door de meningen en systemen om hen heen en in zichzelf en noemen dat ‘realistich’. En dat is ook wat veel kinderen leren. (Hoe ben jij realisticus?)

Maar is dit wel zo? Is het waar dat een ander of een norm jou moet valideren? Dat je aan (verinnerlijkte) maatstaven moet voldoen? Mijn ommekeer begon met liefde, in 2002 gevolgd door de dood van deze lief. Toen ik vanuit diepe rouw de kracht van liefde behield, een onorthodox pad nam en vraagtekens ging stellen bij de systemen en mijn eigen interpretaties. De wereld wat meer ging bevragen in plaats van het allemaal te weten en vanuit meningen te leven. En letterlijk weer in mijn lichaam kwam, waar ik de signalen op kon vangen uit het diepste van mijn ziel. Alsof ik daar de sleutel vond tot het ontsluiten van mijn bestaan. Een vrijheid ontdekte die ik altijd had nagestreefd maar me onbekend was tot op heden. Geen vrijheid weg van moeite, maar vrijheid naar levenslust toe. 

Met de vrijheid kwam ook het terugkijken naar mijn verleden. In sneltreinvaart had ik te helen wat er nog niet geheeld was, te doorleven wat eerder nog niet gevoeld kon worden. Te ontdooien wat er in me bevroren was geraakt. Had ik me eerder niet kwetsbaar op willen stellen omdat ik de ander geen troef in handen wilde geven merkte ik dat ik er nu gewoonweg mocht zijn. Dat ikzelf de kaders (waarden) bepaalde waarbinnen ik mocht zijn. Of eigenlijk wie ik wílde zijn en hoe ik wilde spelen, ontdekken en groeien. En niet langer de mening van een ander, de regels van een systeem, of mijn eigen gedachten of emoties als als waar hoefde aannemen.

Ik ging meer experimenteren dan analyseren, liet mijn intuïtie en sprankeling meer de weg wijzen dan mijn sterke verbaliteit en controledrang en leerde hoe stilte en emoties (verdriet, afgewezen voelen, faalangst, irritatie, frustratie, diepe dankbaarheid of de lach) die daarbij vrijkwamen me de weg wezen naar nog meer vrijheid. Ik ging houden van de Theorie van positieve desintegratie (Darbrwoski) die dit alles zomaar al beschreven bleek te hebben. (Hier wil je zeker meer van weten en mee oefenen!)

Bijdragen aan levenslust vanuit mijn eigenwijze plek
Wat ik bijdraag is mijn keuze en daarmee goed genoeg én dat wat alleen ik, als levenslustig, sensitief en draagkrachtig mens, de wereld de bieden heb. Nu ik mijn plek op aarde in neem en kan zijn wie ik steeds veranderend ben, kan ik méér bijdragen.

Niet langer hoefde ik te geloven dat de wereld beperkt was of te bukken om in het hokje van de wereld te passen, maar ging ik rechtop gaan staan, bewegen en mijn stem laten klinken. En daarmee kwam de wereld in mijn handen terecht.

Fysiek ben ik dit proces later nog doorgegaan, met als gevolg een eigenzinnige keuze om als gezin een jaar naar India te gaan (link naar blog) en daarmee verankerde het eerdere proces.

Ik leerde meer vertrouwen op bijdragen vanuit mijn bekken. Oorspronkelijk en creatief. Ik verfijnde het afstemmen op de verticale lijn tussen hemel en aarde, naast de horizontale. En leefde meer vanuit diepe dankbaarheid voor het goddelijke in de mens. In mezelf. En in jou. 

Reisaanbod
Alles wat ik leerde geef ik nu – afgestemd op mijn intuïtie en de levensstroom in het moment – graag door. Mijn wijsheid, jouw waarheid, wetenschap en de essentie van oude tradities  (christelijk, joods, yoga, sjamanistisch) maken we samen toegankelijk. Zowel één op één als in retraites, groepsprogramma’s als op scholen. Kijk hier voor mijn aanbod of neem contact met me op. Ik spreek je graag!